خود

صدای وزش بادی در گوش میپیچد و از بین علفهای دشت میگذر تا خنکای نسیم نیم روزی را به تن علفها و گوزنها برساند .

گوش بسپار به نوای زیبای باد و خش خش برگ درختان .....

در این سکوت بینظیر دشت میتوان خود را یافت و بغل کرد و آنقدر در آغوشش ماند تا دیگر تو و خودت یکی شوی و تنها تو باشی و آرامش وجودت . چه بینظیر است یافتن دوباره ی خود و چه زیباست یکی شدن با وجودی که شاید مدت هاست فراموشش کرده ای ، ندیده اش گرفته ای و یا حتی زیرپا آنرا له کرده ای .

وقتی با خودت ، با خود واقعیت یکی شدی آنجاست که عظمت آفرینشت را درمیابی و ناگهان این جمله در ذهنت نقش میبندد که « فتبارک الله و احسن الخالقین » و اینجاست که دیگر حجابی میان تو و خالقت نیست ؛ چرا که خالق در وجود توست و تو آنرا پذیرفته و باور کرده ای......